Verhaal

Geen Elfstedentocht overgeslagen

Fallback image Theo de Geus

Zelf ben ik opgegroeid in Schagen en vanwege mijn werk in Enkhuizen komen wonen. Al van jongs af aan deed ik graag mee aan schaatstochten. Na een strenge winter - rond 1975 volgens mij - dooide het al wel ruim een week. In heel Nederland kon nergens meer geschaatst worden, alleen in Enkhuizen wel. De Enkhuizer IJsclub heeft toen nog een toertocht georganiseerd op het IJsselmeer en daar was ik bij.

Ook deed ik mee met de schaatstocht op 4 februari 1996 tussen Stavoren en Enkhuizen.

SchaatsenIn1986_dekrant.JPG
Duizenden stonden in de rij om zich in te schrijven om hier te kunnen schaatsen. Daarnaast gingen nog veel meer mensen het ijs op. Het was die dag zo druk dat de rij met geparkeerde auto’s langs de Drechterlandseweg tot ver in De Streek stonden.

Elfstedentocht 1985, 1986 en 1997

In 1984 leek er in januari een Elfstedentocht te komen en heel de organisatie werd in stelling gebracht, het ijs schoongeveegd en... toen kon het toch niet doorgaan. Er waren veel kosten gemaakt, maar geen inkomsten. Toen hoorde ik dat je ook lid kon worden van de Elfstedenvereniging en heb ik me als lid opgegeven. En warempel in 1985 klonk het: “It giet oan!” Dat was voor het eerst sinds 1963. Toen wilde iedereen wel lid worden, maar niet iedereen kon tegelijk het ijs op. Er was dus een beperkt aantal inschrijvingen mogelijk. 

In elk geval was ik van de partij. De eerste keer reed ik er 12 uur over vanaf 7 uur ‘s morgens, en het jaar daarop in 1986 heb ik mijn tijd met een uur kunnen verbeteren. Pas elf jaar later op 4 januari 1997 kon ik opnieuw de Elfstedentocht schaatsen en dat was tot nu toe de laatste. Voor de krant in 1986 is toen een schaatsfoto gemaakt op een sloot vlakbij, want ik had geen foto. De ijspegels in de baard kunnen we er wel bij bedenken.

Geen mobieltje

In die tijd had je geen mobiel, dus geen fotootjes onderweg en geen contact. Dus ik had geluk toen ik eindelijk mijn vrouw Wieke langs de kant zag, er waren zoveel mensen en zoveel schaatsers! Op een keer hoorde ik vanuit een boom: “Hé Thééoo”, dat was één van mijn leerlingen, echt een verrassing. Familie en supporters langs de kant hadden geen i

Elstedentocht1985_kaartT.JPG
dee welke tijd je langs zou komen. Dus ik had mijn eten mee en ook dan bleef ik schaatsen, want als je gaat zitten kun je stijf worden. 

Schrik

Op een keer waren we met de leerlingen bij de kassen, daar klepperden de ramen van de wind. Het vroor wel 170C, dus na dit werkbezoek zijn de leerlingen gauw naar huis gegaan. Eenmaal thuis wilde ik toch wel even schaatsen. Tot aan Lutjebroek had ik wind mee, maar terug tegen de ijskoude wind in viel toch wat tegen. Afgezien van twee schaatsbroeken had ik geen extra voorbereidingen gedaan en tussen mijn benen was het toch wel héél erg koud. Thuis gekomen wilde het kraantje inderdaad niet lopen. Pas veel later op de avond werkte het allemaal weer een beetje. De schrik zat er wel even goed in.

IJsbaan de Westfries

Begin jaren ‘70 kwam er een ijsbaan in Alkmaar en ik woonde vanwege mijn werk in Enkhuizen. Toen heb ik nog een seizoen op schaatstraining in Alkmaar gezeten. Later zocht de Provincie nog een locatie voor een ijsbaan en zou het Zaandam of Hoorn worden. Vele leden van de schaatsverenigingen hier in de regio kochten destijds aandelen voor de schaatsbaan. Ook de Enkhuizer IJsclub heeft zich ervoor ingezet en uiteindelijk is IJsbaan De Westfries in Hoorn geopend.


Theo de Geus

Opgeschreven door Herma Compaan

Elfstedentocht1986_kaartT.JPG

In1986opdeschaats.JPG