Vincent Erdin
Vanaf dat moment zijn er enkele honderden bijdragen geplaatst. De piek lag op het moment dat er een oproep werd geplaatst aan de herinnering van de winter van 1979. Dat was op dat moment (2019) veertig jaar terug. En die herinneringen kwamen bij tientallen tegelijk binnen. Allemaal mensen die iets vertelden over hun persoonlijke ervaring met die vreemde winter. In november ijzel, maar ook het schaatsen over het IJsselmeer zelfs naar de ‘overkant’ en dat is een zeldzaamheid.
Een aantal van deze spontane reacties kwam terecht op de expositie over die winter van 1979. Verder kabbelt het water van het IJsselmeer rustig door en worden er door de vaste respondenten bijdragen geplaatst. Incidenteel komt er een vraag binnen zoals onlangs over Wilhelmina Aartje Vedder een petekind van Koningin Wilhelmina. Dat kind werd geboren tijdens de Watersnoodramp van 1916. De koningin ontfermde zich jarenlang over deze boreling en een op Marken.
Bijdragen die op Mijn Zuiderzee geplaatst worden moeten de toets der kritiek kunnen doorstaan maar kunnen over van alles en nog wat gaan zolang het maar een relatie heeft met de Zuiderzee en het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Gelukkig zijn er dan ongekend veel mogelijkheden want alle panden die in het Zuiderzeedorp staan komen van elders en dat is dan al een kunst op zich om creatief te blijven en steeds weer een onderwerpje aan te snijden wat leesbaar en interessant is.
Ook een nieuwe expositie in het Schathuijs kan aanleiding zijn om het thema eens onder de loep te nemen. Maar de focus richten op de samenleving van zo’n honderd jaar geleden, dat is een beetje de tijd van de panden in het Zuiderzeedorp geeft ruimte om de literatuur er op na te slaan. De periode die de oprichter van het Zuiderzeemuseum voor ogen heeft gestaan ligt tussen 1880 en 1930. De visserij op de Zuiderzee was op een hoogtepunt, de overgang van zeilvaart naar stoom werd merkbaar, schepen werden groter. Het was ook de tijd waarin de bevolking van ieder dorp en stad langs de Zuiderzee nog volop in klederdracht liep. Nu zie je bij hoge uitzondering nog een Stapster in dracht en bij folkoredagen.
De prachtige taarten bij deze bijdrage zijn een creatie van Franciska de Visser, die menigmaal groepen ontvangt en dan zorgt voor kovvie en thee en iets lekkers er bij. Het fruit en de bloemen op de taart komen dan uit eigen tuin, aardbeien, bessen en walnoten. Echt een feestelijke taart en dat past dan bij dit tweede lustrum van Mijn Zuiderzee.
Hoe lang dit platform nog blijft bestaan is een open vraag, er zal altijd een podium nodig blijven om verhalen te delen.
bijdrage geplaatst: 27 juni 2026
afbeelding: Franciska de Visser (met toestemming geplaatst).