Varen met de beurtvaarder de Vereeniging, van Amsterdam naar Enkhuizen.

De Vereeniging voer drie keer in de week naar Amsterdam, en vertrok om zes uur smorgens uit Enkhuizen.  De brugwachters trokken de Drommedaris brug open, aan een ketting die er aan hing, alles op het handje. In die tijd was Poorta  de baas van de haven en de afslag.  Rond tien uur kwamen wij in Amsterdam aan, om te laden en te lossen.  Om vier uur ´s middags vertrokken wij weer van de Prins Hendrik kade.   Ik was een schooljongen, maar in de vakantie mocht ik meevaren.   Mijn naam was de Bruijn, zodoende, van de Enkhuizer Stoomboot NV.  Mijn overgrootvader en opa deden dit met zeiltjalken.  Dan moest de mast naar beneden, want we moesten onder de spoorbrug naar het IJ door.   Het IJ was een verukking in die tijd, met alle zeeschepen en werven, prachtig.  Na de Oranjesluizen, langs Pampus, en daarna kon je de vuurtoren van Marken zien.  Toen we langs de vuurtoren voeren, deed Dirk Mol, van de vaste bemanning, de scheepshoorn een paar keer toeteren, en het hele gezin kwam uit de vuurtoren, en stonden naar ons te wuiven, in klederdracht.  Dit moet rond 1955 geweest zijn.  Het gezin was groot en wat wij noemen een marimba, van groot naar klein.  Dirk zei dat is Marregie met haar kinderen.  Hij was een platte Enkuzer, uit vissersfamilie ook.  Er is een foto van hem als jongen uit de ansjovis tijd.  Dit is een hele mooie herinnering voor mij.  Toen was de vuurtoren nog niet verbonden met het vaste land.  De mensen werkten altijd, alleen als ze sliepen niet.